پرسید: - جدیدا دیدیش؟+ نه!- خیلی تغییر کرده...+ چطور؟- تموم صورتشو تزریق کرده... پیشونی، گونه ها، لب، چونه! انگار زنبور نیشش زده! خیلی زشت شده صورتش... حیف کرد خودشو... صورت قشنگی داشت...حالا شایدم چو

آدرس کاملی که منتظرش بودم رسید!

هرچند بهتر بود شماره ی تماس هم باشه که روی بسته نوشته بشه تا احتمال برگشت خوردن کم بشه! (چون در صورت برگشت خوردن دیگه حتی به دست من هم نخواهد رسید و ممکنه اصلا بی خبر بمونم از این مساله!)

بهرحال امیدوارم برسه و مشکلی پیش نیاد!

.

.

.

پ.ن: خیلی وقت بود که چنین برنامه ای تو ذهنم بود ولی هر بار بنا به دلیلی به بعد موکول کردم!

و امروز همینجوری که کشون کشون میکشیدنم که با خودشون ببرنم بیرون، تصمیم نهایی رو گرفتم و پستش رو نوشتم! (پست قبل!)

امروز که منو کشیدن و پرتم کردن سمت جالباسی که لباسمو بپوشم و باهاشون برم، فقط دوتا چیزو برداشتم... موبایلم و کتابم! "منگی" رو به پیشنهاد مهرداد دارم میخونم...تو لیست کتابهاییه که تصمیم دارم تو بهار

هدیه رو تو این چند روز آماده و ارسال می کنم!

اگه زمانم محدود باشه و مجبور بشم برم، میسپرم مرحله ی ارسالش رو کس دیگه ای انجام بده...

.

.

.

پ.ن: گفتی شاید احمقانه بنظر برسه کاری که میکنی...

بنظر میرسه همه ی ما برای "زندگی کردن" به کمی حماقت نیاز داریم...

در غیر اینصورت زندگی رو زنده زنده "مردگی" می کنیم!

طبق معمول پیوستن به جمع سایر مهمونها رو به تعویق انداختم!

همه جمع شده بودن طبقه ی بالا... من موندم و مادربزرگم که وضو گرفته بود و دنبال سجاده میگشت... با خودم فکر کردم نیم ساعت هم دور بمونم از هیاهو غنیمته! موبایلم دستم بود و وبلاگم رو چک میکردم...

یهو اومد نشست روبروم...

با چهره ای بهت زده وا رفت روی مبل!

امروز برای چند هزارمین بار در طول زندگیم تذکر مساله ای ساده از طرف من به مشاجره ای احمقانه و بی اساس ختم شد!

پکر شدم و سکوت کردم... سرم توی دفترم بود و با ذهن نیمه متمرکزم ادامه ی برنامه ریزی هارو انجام میدادم...

نگاهم میکرد و منتظر بود ادامه ی برنامه ها رو براش توضیح بدم...

بعد چند دقیقه سکوتش رو شکست...

.

.

بنظر شما من چجور آدمی هستم؟!

.

.

دوست دارم بدونم برداشتتون از شخصیت کسی که اینجا مینویسه چیه؟!

برام کامنت بذارید...

بدون اسم و آدرس و نشانی...

آزاد و رها...

بگویید...

هرآنچه دل تنگتان می خواهد!

از روی نوشته هام قضاوتم کنید... تنها ابزاری که در دست دارید*

دقیقا وسط خیابون اتفاق افتاد... درست جایی که منتظر تاکسی بودم و به سایر مسافرین نگاه می کردم یهو فهمیدمش...

.

.

ته ته انسانیت کجاست؟

اونجایی که همه ی آدمهارو مثل عزیزت بدونی! اونجایی که همه ی آدمها برات مثل خانواده ت عزیز باشن! مثل کسی که خیلی دوسش داری...

.

.

.

از فکری که به سرم زد یه لبخند نشست روی لبهام...

و به این فکر کردم چقدر سخت..........

.

.

.

چقدر سخت...

.

.

.

چقدر دور...